Stop the Bullet
Lincoln resisted going to war,
against the "better angels of our nature."
And when the civil war was over,
even the photos were discarded,
their glass plates sold to gardeners
for conservatory walls.
As the sun burned the images away,
hundreds of red roses
absorbed the light to grow.
Over a century and a half later,
an 82-year-old surfer rides the waves,
recalls being strafed by machine-gun fire
on Pearl Harbor
as the planes flew low,
the red circle on the fuselage
etched in memory.
So many bodies, not enough caskets,
they had to put two men in each –
young American men along
with the Japanese pilots
who killed them.
Is there a better metaphor for war?
When the soldier arrives,
bleeding in the doorway,
can you recognize him as yourself
and let him in?
Amy L. George, The Fragrance of Memory (Amsterdam Press, 2010).
Uit: Kyoto Journal Issue 77.
☢
In de NRC van 26 nov. 2022 las ik de column van Marijn de Vries, oud-profwielrenner en journalist. Naar aanleiding van de elf origami kraanvogels, die de Japanse voetballers in hun kleedkamer in Qatar hadden achtergelaten, vertelde ze het ontroerende verhaal van Sadako Sasaki:
“Ze woonde in Hiroshima, op anderhalve kilometer van de plek waar in 1945 de atoombom insloeg. Ze was toen twee jaar oud, maar overleefde en leek op te groeien tot een sterke meid, die goed kon hardlopen. Toen ze elf was, bleek ze leukemie te hebben. Opgelopen door de enorme hoeveelheid straling waaraan ze was blootgesteld.
Sadako lag veertien maanden in het ziekenhuis, en werd steeds zieker. Toch begon ze met het vouwen van kraanvogels. De moeilijke kraanvogels, met het bolle ruggetje. Want volgens een Japanse legende zou ze een wens mogen doen als ze duizend kraanvogels had gevouwen. Ze zou wensen dat ze beter werd, natuurlijk. En dat alle kinderen die ziek geworden waren van de straling, beter zouden worden. Ze zou wensen dat mensen elkaar nooit meer zoiets verschrikkelijks zouden aandoen. Ze wenste vrede.
Volgens de overlevering stierf Sadako na het vouwen van haar 644ste kraanvogel. Haar vriendjes en vriendinnetjes vouwden – zo vertelt de legende – de rest van de kraanvogels, tot het er duizend waren. En ze zamelden geld in voor alle kinderen die ziek waren geworden door de atoombom. Het verhaal van de kraanvogels ging het land door en de wereld over, en in 1958 kreeg Sadako een standbeeldje in het Vredespark van Hiroshima, met een kraanvogel in haar hand. Bij het beeld staat te lezen: „Dit is onze schreeuw. Dit is ons gebed. Vrede op aarde.”
☢
He thanked God for de bomb
others did too.
God responded with tears;
and a telling quotation
from General Eisenhower:
‘It wasn't necessary to hit them with
that awful thing’;
and from Einstein.
‘If I only had known,
I would have become a watchmaker.
God's Tears
(Reflections on the Atomic Bombs on Hiroshima and Nagasaki)
by David Krieger. Tokyo: Coal Sack Publishing Company.
AUGUST MORNINGS
Hiroshima
Clear summer morning
The steel-hearted bomb
Just a speck in the sky
Nagasaki
The bomb shatters
The humid summer silence –
Severs the heads of stone saints
David Krieger, Hiroshima / Nagasaki Poems
☢
En ik vroeg me af, hoe heeft Japan dit armageddon overleefd...
Ik bestelde Kyoto Journal, waar dit artikel in stond: Proliferation, Tradition and ‘The Myth of Tomorrow’ – ‘Myth of Tomorrow’ blijkt een gigantische muurschildering in het Shibuya-metrostation in Tokyo te zijn, gemaakt door Okamoto Taro (1911 -1996):
“Schitterende kleuren, rode vlammen en vreemd bekende vormen, exploderend over een uitgestrekt veld van duistere blauwe en paarse tinten. Nabij het midden van de compositie is een skeletachtige figuur in vlammen gehuld – die het niet uitschreeuwt of om genade smeekt, die ook niet om medelijden vraagt, maar gewoon brandt...
De gigantische muurschildering is niet dreigend, ze zal een toeschouwer slechts even naar binnen trekken, als hij het toelaat, en dan weer loslaten – misschien veranderd, misschien onaangetast.
‘Myth of Tomorrow’ vertegenwoordigt het hoogtepunt van Taro's bezorgdheid over de verschrikkingen van oorlog en de angst voor atoomwapens. Maar het klaagt niet zozeer over de gevolgen van oorlog of overweegt de onmenselijkheid van de mens jegens de mens, maar zegt: “Dit is wat er is gebeurd. Laten we het erkennen, onthouden en verder gaan.”
De muurschildering gaat niet alleen over Hiroshima en Nagasaki; heeft veel te zeggen over de naakte wapenwedloop.
Okamoto Taro maakte zijn kunst niet om te choqueren of te prikkelen. Hij wilde dat de mensen in zijn thuisland verandering zouden omarmen en met heldere ogen en de verwondering van een kind naar de toekomst zouden kijken.”
 |
‘Myth of Tomorrow’, Okamoto Taro. Shibuya Station, Tokyo, 5,5 x 30 m
[klik om te vergroten] |
 |
‘Myth of Tomorrow’, detail.
[klik om te vergroten] |
☢
 |
Θάλασσα, θάλασσα! – de zee, de zee... September 2011. Na een rondreis door de binnenlanden van China, bereikte ik in Hong Kong eindelijk de zee. Ik waande me toen vlak bij Japan, dat moest daar ergens aan de einder zijn – niets is minder waar, het ligt duizenden km naar het Noorden. |
[Eigen foto. Het ingevoegde Chinese karakter staat – uiteraard – voor ‘zee’] [klik om te vergroten]
☢
“The clouds that parted following the end of the Cold War are gathering once more. We have been extraordinarily lucky so far. But luck is not a strategy. Nor is it a shield from geopolitical tensions boiling over into nuclear conflict. Today, humanity is just one misunderstanding, one miscalculation away from nuclear annihilation.”
António Guterres, Secretary-General of the United Nations
Nuclear Non-Proliferation Treaty 10th Review Conference, Augus 1, 2022
